Ratje-two
Kleine Purno krijgt een vriendje!

Van de week merkte ik dat Purrie blind is, of in ieder geval slechtziend. Hij deint constant met zijn koppie heen en weer á là Stevie Wonder als hij iets hoort (alleen het miniatuurpianootje ontbreekt nog), en ik merk het aan zijn gedrag. Gelukkig kunnen ratjes daar prima mee leven, maar het is niet bepaald gemakkelijk om een ratje die toch al slecht gesocialiseerd is wat minder bang te laten worden als hij je niet kan zien. Gelukkig beschik ik over een engelengeduld als het om diertjes gaat, maar honderd procent tam zal ik hem waarschijnlijk niet krijgen. Dus het is tijd voor wat hulp, in de vorm van een rattenvriendje!
Ik was op de langere termijn toch al van plan een tweede ratje aan te schaffen, aangezien het groepsdiertjes zijn. Hoe veel aandacht je ze ook geeft, je kunt als mens nooit een ander ratje vervangen. Ze wassen elkaar en spelen en slapen samen.
Ik heb mijn zinnen gezet op een rat met het zogenaamde Dumbo-syndroom. De naam zegt het al, die hebben gróóóte oren! Bovendien hebben ze grotere, meer sprekende ogen, en men zegt dat ze over het algemeen wat rustiger en socialer zijn. Ik ben gaan zoeken op internet, onderwijl verliefd wordend op verschillende aandoenlijke foto’s van baby-dumbo’s, maar hoe ik ook zocht; ik kon maar geen rattery in deze omgeving vinden. Toen heb ik maar een oproepje op marktplaats gezet, en ik kreeg zowaar een leuke reactie! Iemand die hier maar een half uurtje vandaan woont heeft een rattery gehad, maar is gestopt. Ze heeft een schattig dumbo-kereltje van ongeveer 5 maanden oud, waar ik maandag eens mee ga kennismaken.
Ik ben zo verschrikkelijk benieuwd! Als het klikt neem ik hem meteen mee, en dan maar zien hoe Purno het vindt. Het wordt een behoorlijke ratjetoe hier in Huize Matisha!



