Matisha

Lig je net lekker in het zonnetje te pitten, je wangen comfortabel uitgespreid, je gesnurk op precies het juiste straalmotorvolume… komt dat mens weer met die camera!!!

Je wil je reputatie natuurlijk wel eer aan doen, als een Boxer eenmaal wakker is, is ‘ie niet meer te houden! Geen foto zal lukken, poseren ho maar! Dus wat doe je dan? Als een bezetene rondrennen natuurlijk…

… daarmee het Gremlin-met-tuitmondje-effect bereikend.

Zorg dat je eruit ziet als een lid van de Jostiband…

… of als ERElid van de Jostiband.

Ook heel effectief; je vrouwtje een kopstoot… pardon, KINstoot geven als ze net wil knippen!

En daarna natuurlijk heel hard uit beeld rennen.

Je kunt je dagelijkse tong-oefeningen doen. Links… rechts… links… rechts…

Gekke geluiden maken is ook een manier. OEWOOEEWOOEEWOOEE!!!

Of je laat het vrouwtje schrikken door te doen alsof je hondsdol bent. Laat maar schuimen!

Als het vrouwtje het eindelijk opgeeft en besluit dan Rayos maar op de foto te zetten, dan ga je er natuurlijk pontificaal voor zitten. De hele tijd moet je zitten en dan doe je het niet, maar als het niét de bedoeling is… lekker puh!

Vervolgens steek je gewoon de andere honden aan met je rare gedrag, zodat ook zij niet meer normaal te fotograferen zijn. Eerst Ishtar:

En dan Rayos:

En zo komt het dus dat van een Boxer geen normale foto’s te maken zijn!

Iedere honden-eigenaar vraagt het zich weleens af… wat gaat er toch in dat koppie om?!
Gelukkig heb ik een ontzettend handige functie uitgevonden voor mijn fotocamera, die meteen ook de tekstballonnetjes met de gedachten van de viervoeters op de kiek zet.
So now we know…

Kleine Purno krijgt een vriendje!

Van de week merkte ik dat Purrie blind is, of in ieder geval slechtziend. Hij deint constant met zijn koppie heen en weer á là Stevie Wonder als hij iets hoort (alleen het miniatuurpianootje ontbreekt nog), en ik merk het aan zijn gedrag. Gelukkig kunnen ratjes daar prima mee leven, maar het is niet bepaald gemakkelijk om een ratje die toch al slecht gesocialiseerd is wat minder bang te laten worden als hij je niet kan zien. Gelukkig beschik ik over een engelengeduld als het om diertjes gaat, maar honderd procent tam zal ik hem waarschijnlijk niet krijgen. Dus het is tijd voor wat hulp, in de vorm van een rattenvriendje!
Ik was op de langere termijn toch al van plan een tweede ratje aan te schaffen, aangezien het groepsdiertjes zijn. Hoe veel aandacht je ze ook geeft, je kunt als mens nooit een ander ratje vervangen. Ze wassen elkaar en spelen en slapen samen.
Ik heb mijn zinnen gezet op een rat met het zogenaamde Dumbo-syndroom. De naam zegt het al, die hebben gróóóte oren! Bovendien hebben ze grotere, meer sprekende ogen, en men zegt dat ze over het algemeen wat rustiger en socialer zijn. Ik ben gaan zoeken op internet, onderwijl verliefd wordend op verschillende aandoenlijke foto’s van baby-dumbo’s, maar hoe ik ook zocht; ik kon maar geen rattery in deze omgeving vinden. Toen heb ik maar een oproepje op marktplaats gezet, en ik kreeg zowaar een leuke reactie! Iemand die hier maar een half uurtje vandaan woont heeft een rattery gehad, maar is gestopt. Ze heeft een schattig dumbo-kereltje van ongeveer 5 maanden oud, waar ik maandag eens mee ga kennismaken.
Ik ben zo verschrikkelijk benieuwd! Als het klikt neem ik hem meteen mee, en dan maar zien hoe Purno het vindt. Het wordt een behoorlijke ratjetoe hier in Huize Matisha!

Toen mijn ouders gisteren thuiskwamen van een middagje shoppen moest ik vooral even komen; ze hadden iets voor me meegenomen! Op de eettafel stond een groot pakket en hartstikke nieuwsgierig begon ik natuurlijk snél uit te pakken. Mijn verbazing was groot toen er een knaagdierkooi tevoorschijn kwam! Verrast keek ik om, en daar stond mijn moeder met in haar handen een schattig bolletje wol van acht weekjes oud. Het Japanse ratje keek angstig omhoog, onder de indruk van alle commotie. Een baby’tje nog, aan het begin van zijn nieuwe leventje in huize Matisha. Ik heb hem Purno de Purno gedoopt. Purrie.
Je kunt je niet voorstellen hoe blij ik ben met dat kleine diertje. Ik heb al zeker drie jaar geen ratjes meer gehad, en al drie jaar lang sta ik te aaaaaah-en en te agossiiiieee-en bij de rattenverblijven in dierenspeciaalzaken.
We zijn een uur bezig geweest met het monteren van de kooi, wat een rampenplan was aangezien het allemaal niet wilde passen. Morgen ga ik op jacht naar een andere kooi. Groter, want een rat heeft veel ruimte nodig, bovendien is de kans groot dat ik binnenkort een vriendje erbij neem voor Purrie zodat ze samen kunnen ravotten.

Maar voorlopig heeft hij het prima naar zijn zin in deze hamsterflat:

‘Hey, kan ik hier doorheen, gaat dat passen?’

‘Jaa, nog maar één voetje!’

‘En er was licht aan het einde van de tunnel! (en een maf mens met een camera)’

Meer (betere) foto’s volgen snel!

Na het tragische verlies van Tara hebben we weer een lichtpuntje. Om precies te zijn, een lichtstraaltje! Want dat is wat ‘Kieran’ betekent in het Sanskriet.
Kieran is een boxerpuppy van nu 7,5 week oud. Hij kan als een wervelwind door het huis razen, iedereen op zijn pad terroriserend met zijn scherpe puppytandjes (oom Rayos vooral, als hij kon praten zou hij hoogstwaarschijnlijk zeggen dat we die kleine Tiran hadden moeten noemen). Maar hij kan ook hoogst aanbiddelijk slaperig zijn, zoals hij op het volgende filmpje is: