Vergeet de radio die ik hier eerder geplaatst heb, dit is nog veel gerscher!! :D
Klik op play en geniet van speciaal door mij geselecteerde nummertjes. Aaaaah, muziek, de heerlijkheid!
Ik zal de player af en toe vernieuwen met nieuwe MP3tjes, dus vergeet ‘m niet van tijd tot tijd te checken.
Kleine Purno krijgt een vriendje!
Van de week merkte ik dat Purrie blind is, of in ieder geval slechtziend. Hij deint constant met zijn koppie heen en weer á là Stevie Wonder als hij iets hoort (alleen het miniatuurpianootje ontbreekt nog), en ik merk het aan zijn gedrag. Gelukkig kunnen ratjes daar prima mee leven, maar het is niet bepaald gemakkelijk om een ratje die toch al slecht gesocialiseerd is wat minder bang te laten worden als hij je niet kan zien. Gelukkig beschik ik over een engelengeduld als het om diertjes gaat, maar honderd procent tam zal ik hem waarschijnlijk niet krijgen. Dus het is tijd voor wat hulp, in de vorm van een rattenvriendje!
Ik was op de langere termijn toch al van plan een tweede ratje aan te schaffen, aangezien het groepsdiertjes zijn. Hoe veel aandacht je ze ook geeft, je kunt als mens nooit een ander ratje vervangen. Ze wassen elkaar en spelen en slapen samen.
Ik heb mijn zinnen gezet op een rat met het zogenaamde Dumbo-syndroom. De naam zegt het al, die hebben gróóóte oren! Bovendien hebben ze grotere, meer sprekende ogen, en men zegt dat ze over het algemeen wat rustiger en socialer zijn. Ik ben gaan zoeken op internet, onderwijl verliefd wordend op verschillende aandoenlijke foto’s van baby-dumbo’s, maar hoe ik ook zocht; ik kon maar geen rattery in deze omgeving vinden. Toen heb ik maar een oproepje op marktplaats gezet, en ik kreeg zowaar een leuke reactie! Iemand die hier maar een half uurtje vandaan woont heeft een rattery gehad, maar is gestopt. Ze heeft een schattig dumbo-kereltje van ongeveer 5 maanden oud, waar ik maandag eens mee ga kennismaken.
Ik ben zo verschrikkelijk benieuwd! Als het klikt neem ik hem meteen mee, en dan maar zien hoe Purno het vindt. Het wordt een behoorlijke ratjetoe hier in Huize Matisha!
Toen mijn ouders gisteren thuiskwamen van een middagje shoppen moest ik vooral even komen; ze hadden iets voor me meegenomen! Op de eettafel stond een groot pakket en hartstikke nieuwsgierig begon ik natuurlijk snél uit te pakken. Mijn verbazing was groot toen er een knaagdierkooi tevoorschijn kwam! Verrast keek ik om, en daar stond mijn moeder met in haar handen een schattig bolletje wol van acht weekjes oud. Het Japanse ratje keek angstig omhoog, onder de indruk van alle commotie. Een baby’tje nog, aan het begin van zijn nieuwe leventje in huize Matisha. Ik heb hem Purno de Purno gedoopt. Purrie.
Je kunt je niet voorstellen hoe blij ik ben met dat kleine diertje. Ik heb al zeker drie jaar geen ratjes meer gehad, en al drie jaar lang sta ik te aaaaaah-en en te agossiiiieee-en bij de rattenverblijven in dierenspeciaalzaken.
We zijn een uur bezig geweest met het monteren van de kooi, wat een rampenplan was aangezien het allemaal niet wilde passen. Morgen ga ik op jacht naar een andere kooi. Groter, want een rat heeft veel ruimte nodig, bovendien is de kans groot dat ik binnenkort een vriendje erbij neem voor Purrie zodat ze samen kunnen ravotten.
Maar voorlopig heeft hij het prima naar zijn zin in deze hamsterflat:
‘Hey, kan ik hier doorheen, gaat dat passen?’
‘Jaa, nog maar één voetje!’
‘En er was licht aan het einde van de tunnel! (en een maf mens met een camera)’
Meer (betere) foto’s volgen snel!
Een GENIE heeft fragmenten uit The Mighty Boosh geknipt en geplakt. Beware… THE MOON!
(Gespeeld door Noel Fielding, die o.a. Vince Noir vertolkt in deze geniale serie)
“When you are the moon, there is a person people say is the sun. I saw the sun once, and he came past me, really fast. And it was an, it was called, the, an eclipse. And he came fast! But as he came past, I, I licked his back. *sticks out tongue* And he doesn’t know I licked his back! All in his yellow suit!… I’m the moon.”
———-
“When you are the moon, the best form you can be is a full moon. And then the half moon… he’s all right. But the full moon is the famous moon. And then three-quarters, eh, no one gives a shit about him. When does he come, two days in, to the calendar month? He’s useless. Full moon. The moon. The main moon.”
———-
“One time, I saw a man looking at me, yes, with his eyes. And then, he, he picked up a tube. And he looked, in the tube, and he made the moon big, inside the tube. The moon big inside a tube! *laughs* Telescope.”
———-
Sings ‘Wonderfully, wonderfully, wonderfully, wonderfully pretty’ by the Cure.
———-
“Shooting star, look at you. Shooting star, you’re a beautiful ball of light. Shooting star, get out the way, I can’t see nothing! You’re all in my periferins, in my perifierins vision. How can i concentrate? You’re all over! Like a bluebottle! gettin in– gettin in all about it, the place. flippin’ idiot.”
———-
“Saturn, Jupiter, Pluto… Mars, Venus, George, Gracie. That is a list of my best friends in order… order of preference.”
———-
“He’s so bright and milky white.. Shining down upon the ground.. He’s so bright, milky white, Shining down upon the ground. Everybody look at the moon! Everybody seein’ the moon! The moon is white. He’s milky white. Everybody look at the moon. Uh! *smiles* Heey! I did a song! Jupiter, I did a song! You ain’t got one! Heey! *laughs* Oh, I feel sick.”
———-
“And some say, Old Gregg is like a, a big fish finger, but big! Like um, like a garage. As big as a garage. Imagine that fish finger, when you can see it is as big as a garage, oh! It isn’t small, it’s the big one! Like that.” *smiles*
———-
“I’m the Moon. I quite like to…I’m lonely in the Moon, not lonely so much but a loner. One who likes to do his own things. I do quite like a bit of company, but I think for the Moon it’s good to have your own space. In Space. I got my own space, in Space.”
———-
“If you are a Moon, you don’t have a mirror, so you have to, if you wanna see your face, got to have a little look in the rivers. I had a look in there, I’m a-flipping beautiful. I’m all a-handsome – the smooth, white Moon! And he’s all…I haven’t got any eyebrows, but I think that only gives me a bit more of an edge.”
Het is dinsdagavond. Ik hang ogenschijnlijk lui op de bank mijn avondeten te verteren, maar mijn hormonen en mijn verstand voeren een heftig debat. Toetje? Geen toetje. Ah jawel, één toetje kan geen kwaad. Nee, nee, nee!
Ik haat deze tijd van de maand! De tijd waarin mijn buik een kilo zwaarder is van het vastgehouden vocht, ik buikkrampen heb die me het idee geven dat ik ieder moment een baby uit kan poepen, zo slap ben als een mannelijk geslachtsdeel bij de aanblik van Viola Holt, en ik me -ondanks alle mooie beloftes van de OB-reclames- ontzettend oncomfortabel voel. Het zijn tijden waarin ik minder dankbaar ben voor het feit dat ik tot het vrouwelijk geslacht behoor.
Maar het ergste ongemak is toch wel het niet te negeren verlangen naar chocolade. Om mijn gedachten af te leiden van het verrukkelijke bruine goedje zet ik de televisie aan. Op drie van de vier zenders waar ik langs zap word ik geconfronteerd met reclamespotjes over Bountydromen, Afrikaanse Côte d’Or landschappen en verrassingseieren. De zwakte slaat toe, de hormonen winnen de strijd. Ik ren naar mijn keukenkastjes en zoek verwoed tussen de magere afslankproducten naar iets ongezonds. De doos Merci lonkt naar me, maar nee. Nee! Dat is een kado voor iemand anders. Opeens valt mijn oog op een pot Nutella. Natuurlijk, Nutella! Als dit nog niet heilig was verklaard doe ik het bij deze. Ik sta bijna op het punt de pot hazelnootpasta te aanbidden, als ik zie dat deze bijna leeg is. Wanhopig probeer ik met een mes de laatste romigheid eruit te peuren, als dat niet lukt steek ik m’n vingers erin. Het is zinloos, dit is niet genoeg om mijn chocolatecraving te stillen. Ik werp nog een laatste verlangende blik op de Merci-die-echt-voor-iemand-anders-is-bestemd en doe het kastje dicht.
De computer biedt hierna gelukkig voldoende afleiding. Als ik later op de avond mijn PC uitzet en me klaar maak om naar bed te gaan ben ik trots op mezelf dat ik de Merci weerstaan heb. Ik installeer me op bed met een gezellig boek en begin te lezen. Mijn tevreden gevoel verdwijnt als sneeuw voor de zon als hoofdpersoon David besluit snel zijn hele chocoladevoorraad op te eten, die eigenlijk bedoeld is voor de kinderen die op Halloween langs de deuren komen. Plastisch wordt beschreven hoe David de marsrepen in zijn mond propt. Het wordt me allemaal teveel. Zal ik…? Nee! Ik verbeeld me hoe de kleine chocoladereepjes zich zuchtend omdraaien in hun plastic jasjes, ernaar snakkend te worden opgegeten. Ik smijt mijn boek opzij en spring uit bed.
Even later lig ik weer in bed, op mijn schoot een aangebroken doos Merci, op mijn gezicht een schuldbewuste uitdrukking. Maar de schade is nu toch al geleden, dus stop ik nog een reepje met pralinevulling in m’n mond en pak mijn boek weer. In het verhaal komt de moeder van de hoofdpersoon zijn kamer binnen. Geschokt roept ze uit waar hij mee bezig is als ze alle snoeppapiertjes om hem heen ziet liggen. David vraagt het zich af. Ik vraag het mij af. ‘Je zou jezelf eens moeten zien,’ zegt ze. ‘Ik bedoel écht zien.’ David kijkt naar zichzelf. Ik kijk naar mezelf. Ik schrik.
Het is woensdagmiddag. Ik hang ogenschijnlijk lui op de bank, maar eigenlijk lig ik uit te puffen van een flinke workout op mijn hometrainer. Een nieuw gekochte doos Merci ligt in mijn kast, voorzien van een post-it waarop alle dingen staan die ik mezelf moet aandoen als ik de doos aanbreek.
Hoe ik ooit zestig kilo heb kunnen afvallen is me een raadsel. Gelukkig is het niet iedere dag ‘de tijd van de maand’ en met een grote voorraad post-its moeten die laatste tien kilo me ook gaan lukken!
Groetjes,
Voor degenen die weleens naar een radiostation willen luisteren dat hélemaal op mijn smaak is afgestemd!
(Schrik niet als lieve riedeltjes van Kate Bush en keiharde metal van Cannibal Corpse elkaar afwisselen; dat is normaal voor mij )
Wil je ook een persoonlijke radio? Word dan gratis lid bij Last.fm, luister veel muziek op je pc, laat Last.fm scrobbelen (alles bijhouden waar je naar luistert), en als er genoeg gegevens zijn verzameld krijg je vanzelf een radio waarop alleen muziek uit jouw favoriete (sub)genres wordt gespeeld.
Meer voordelen: uitgebreide lijsten van jouw luistergedrag (waaronder je top 100 artiesten en nummers) veel nieuwe muziek in jouw straatje leren kennen, musicneighbours krijgen… en je kunt nog muziekvriendjes met mij worden ook, nou wat wil je nog meer!
Na het tragische verlies van Tara hebben we weer een lichtpuntje. Om precies te zijn, een lichtstraaltje! Want dat is wat ‘Kieran’ betekent in het Sanskriet.
Kieran is een boxerpuppy van nu 7,5 week oud. Hij kan als een wervelwind door het huis razen, iedereen op zijn pad terroriserend met zijn scherpe puppytandjes (oom Rayos vooral, als hij kon praten zou hij hoogstwaarschijnlijk zeggen dat we die kleine Tiran hadden moeten noemen). Maar hij kan ook hoogst aanbiddelijk slaperig zijn, zoals hij op het volgende filmpje is:
Hallo lieve computerkijkbuiskindertjes,
Om maar eens een ontzettend Hollandse openingszin te gebruiken: Wat een lekker weertje hè? En daarom heb ik vandaag gezellig gebarbequed met m’n ouders. We hadden weer veel te veel vlees en stokbrood, as usual, en daarom mochten de hondenbeestjes meegenieten. Ishtar werd helemaal wild bij het besef dat al dat lekkers zijn bekkie in mocht verdwijnen. Hij maakte er een heel feestje van, wat erin resulteerde dat de roomsaus tot achter z’n oren zat! Hij ligt nu voldaan en weer helemaal schoongewassen op de bank uit te buiken.
En over uitbuiken gesproken, argh ik heb veel te veel gegeten! Ik zal minstens een kilo zijn aangekomen. Ik geef de schuld aan de befaamde sauzen van mijn ouders. De “rrroomsaus” van mijn moeder, en de “sauce l’Infarct du Coeur” (whaha) van mijn vader waren weer om je vingers bij op te vreten. De namen zeggen het al maar tja, lekker vet is nou eenmaal vet lekker!
Ik ga wel wat extra fietsen de komende tijd, en anders kan ik me altijd nog aanmelden bij een afslankforum:
Groetjes,
Powered by WordPress
